Uzun zamandır satırlarımdan ayrıyım; bu yüzden kelimelerimin boynu büyük kaldı bembeyaz kağıtlarda. Özledim; masumca yaşadığımız, kalp kırmadan yaşayabildiğimiz ve en önemlisi bir gün öleceğimizi bilerek yaşadığımız zamanları özledim. Büyüdükçe kaybettik; önce masumiyetimizi, sonra da iyi niyetimizi. Memleketi, ırkı, mezhebi, rengi ne olursa olsun; bir çocuğun başını okşamayı çok gördük kendimize. Yağmurdan kaçarcasına kaçtık birbirimizden! Ailemizden, […]

Özler bazen insan… Çocukluğunu, dertsiz kedersiz zamanlarını, özgürlüğünü ve zamanında sahip olupta  kıymetini bilemediği bir çok şeyi… Hâyâllerde yaşar bazen insan! Toz pembe görünür hayat onlara. Ve bazı gerçekler yaşanınca o toz pembe bulutlar yerini kara yağmur bulutlarına bırakır. İçinde özlem duygularını yaşadıkça sicim yağmurları gibi yağar, o koca bulutlardan yüreğinin en derinine. Güzel bir […]

Ve insan en büyük ihaneti, onu en çok sevene yaparmış. Yalnızlığımıza kimseler karışınca anlıyoruz! Öyle bir an gelir ki, çocukluğumuza dair yaşanılan özlemler insanın içinde büyür kocaman bir dağ olur. Umutla baktığımız yarınlar, o bize güç veren yarınlar bugün bizden kopup gittiğinde pamuk ipliğine bağlı dostluklar karşısında bir sigara yerleştiririz kuruyan dudaklarımızın arasına. Uzaklara dalarız, […]

Soğuk merhabalar, nice fırtınaların kopacağı haberin verir, değil mi? Böyle soğuklarla büyüdük işte seninle.Kirpiklerimizin selamlaşmasıyla anardım seni bir vakit, gözlerimizin kucaklaşmasıyla, katılaşmış yüreğimin çırpınışlarıyla anardım. İçinde sen olan Hayaller yaşardı çocukluğum… (adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({}); Mesela çantanda evimin anahtarı, banyomda diş fırçan, bornozumun yanında saç havlun olmasını düşlerdim. Şimdi haftanın 3 günü jilet kesiği […]

Yine merhaba sevgili beyaz sayfam. Kirlenmemiş düşlerim, çocuk masumiyetiyle kurulmuş cümlelerim… Anlatmaya nereden başlasam inanın bilmiyorum. Tek bildiğim ise insanların ne kadar bencil ve küstâh oldukları. Bir sohbet anında bile gözlerini kısarak seni dinlemeleri ve kurduğun her bir cümlenin altında bir şeyler aramaları. Çekiniyoruz evet; gün boyu beraber olduğumuz, yediğimizin – içtiğimizin ayrı gitmediği, her […]

Merhaba sevgili beyaz sayfam. Uzun zamandır yazmıyorum. Bedenimin, aklımın yorgun süreçlerden geçtiğini belirtmek isterim öncelikle. İşimden geriye kalan zamanlarda ruhumu dinlemeye bıraktım. Aklım bin bir düşüncelerle boğuşurken zor nefes aldığım bilinsin yeter. Bazen nefes alıyormuş gibi hissederken, çoğu zaman boğuluyormuşum da farkında değilmişim. “Bir yol göster bana Allahım” diye dualar ederken Rabbime, kendimi ulu caminin […]

Her yeni doğan güne merhaba diyerek güneşi selamlarken, ömür dediğimiz şey alıp başını gidiyor Farkında değiliz. Biz yaşadığımızı düşünüyoruz, aslında yaşarken gün gün ölüyoruz. Ölürken tecrübeler kazanıyor ömrümüz, bir önceki gün yaptığımız hataları bir sonraki gün yapmamak için elimizden gelen herşeyi yapıyoruz. Günden güne “Yaşamak” ağrısı dolanıyor boynumuza, karanlık çöküyor düşüncelerimize ve saçlarımıza yıldızlar yerleşiyor […]

Yaşanılan onca güzelliğe duyulan özlem yerini günden güne boşluğa bırakırmış ve kendi kurduğu kelimelerine küsermiş insan. Özlem dediğine hasret duydukça… Her yeni bir güne uyanıp Allah’a şükrederken, çektiğim besmelenin ardından gönlüme doğan oldun her zaman. Adını yaşayarak ağladığım zamanların hesabını yapmakta uğraşmadım hiç. “Dünyam olmanı istedim!” olmadı… Dilerim olmadığım dünyamdan göçüp gittiğimde ahiretim olman için […]

Bir cümlenin başına “SON” sıfatını getirince değer kazanırmış tüm satır. Hayatta böyle değil mi zaten? Bazen yaşadığımız zorluklarla mücadele etmeye gücümüzün yetmediğini düşündüğümüz vakit isyan edermişcesine yaşayıp, karamsarlığa bürünüyoruz. Fakat “Bu gün hayatının son günü, ne yapmak istersin?” Sorusunu kendimize sorduğumuzda tüm karamsarlığımızı, yorgunluğumuzu üzerimizden atar hale geliyoruz. Çünkü bu gün hayatımızın son günü. Tüm […]

Sonbaharında ıslandığım yağmur kokulu kadını severek başladım yaşamaya. Onun varlığı ile açtım gözlerimi. Kokusunu bir zamanlar içime çekerek huzur bulurken, şimdi ondan uzakta, nöbet kulelerinde Şafak atıyorum. Saçlarından öpüp gözlerinden yaşları sildiğim gündem bu yana 35 gün geçti annem. Merhametine sarılarak yaşıyor, varlığını bilerek sabır gösteriyorum. Ahh saçlarına yıldız düşmüş kadın… Yanında bulunduğum zamanlar keşke […]